هرگز نخواب کوروش
سروده ای از سیمین بهبهانی= هرگز نخواب کوروش
با پوزش فراوان چون این نوشتار سروده می باشد نمی توان واژه های تازی را از آن پاک نمود به جای اینکار آنها را قرمز کردم
دارا جهان ندارد************ سارا زبان ندارد
بابا ستاره ای در ********* هفت آسمان ندارد
کارون ز چشمه خشکید، ***********البرز لب فرو بست
حتا دل دماوند، **************آتش فشان ندارد
دیو سیاه دربند، ************آسان رهید و بگریخت
رستم در این هیاهو، *************گرز گران ندارد
روز وداع خورشید، ************زاینده رود خشکید
زیرا دل سپاهان، ************نقش جهان ندارد
بر نام پارس دریا، **************نامی دگر نهادند
گویی که آرش ما، *************تیر و کمان ندارد
دریای مازنی ها، ************بر کام دیگران شد
نادر ز خاک برخیز،***********میهن جوان ندارد
دارا ! کجای کاری، **************دزدان سرزمینت
بر بیستون نویسند، **********دارا جهان ندارد
آییم به دادخواهی، ***********فریادمان بلند است
اما چه سود، ***********اینجا نوشیروان ندارد
سرخ و سپید و سبز است **********این بیرق کیانی
اما صد آه و افسوس، ************شیر ژیان ندارد
کوآن حکیم توسی، ************شهنامه ای سراید
شاید که شاعر ما ***********دیگر بیان ندارد
هرگز نخواب کوروش، *************ای مهرآریایی
بی نام تو،وطن نیز**************نام و نشان ندارد
از نگاره هاي مانده از آن هنگامه به زنان بومي برميخوريم كه پوشش زيبايي دارند. پيراهن آنان ساده، بلند يا داراي راسته چين و آستين كوتاه است. در پايين دامن از زانو به پايين آبشاريهايي تا به مچ آويزان است.نگاره روي يك پياله گلي (در موزهء آرميتاژ) نشان ميدهد كه زنان پارسي از تنپوش مردان نيز به تن ميكردهاند. دوخت اين تنپوشها از دامن و بالاپوش چنان كه ميبينيم به گونه اي است كه شانه و آستين آن چون شنل است، با هر تني جور درميآيد و دامن هم چنانچه قد مرد و زني با هم يكسان باشد ميتواند هم قد درآيد و بنابراين زمينهاي به دست ميآيد اين آگاهي را مي رساند كه تن پوش زنان اين هنگامه شايد كه دگرگوني با تنپوش مردانشان نداشته و يا از تنپوش مردان با اندكي دگرگوني زنان نيز بهره ميگرفته اند ازتنديس هاي پيدا شده در کوه رنگان بهبهان يا نگاره هايي که در تخت جمشيد به گونه برجسته وجود دارد بيانگر آن است که زنان پارسي با تن پوش پوشيده پيراهني بلند با آستين کوتاه و دامني با ريشه هاي بلند در مهماني ها ديده مي شدند. در پيكره هاي برجسته آشوري که زنان هنگامه مادها و فرزندانشان نگاره شده اند زنان با تن پوش بلند و روپوشي کوتاهتر که با دامني نيمگرد و آستيني کوتاه بر روي آن پوشيده شده ديده مي شدند. اين روپوش گاهي چون شنل بي آستين نشان داده شده و موي سر آنان به سان زنان نگارينه شده در کوه رنگان در پشت سرشان آويخته.